Visie

"De voordeur zit voor iedereen ergens anders"

Het liefste wil ik leven in een wereld die de mensen toejuicht, kietelt en knuffelt.

Als je toegejuicht wordt, neemt je zelfvertrouwen toe en durf je meer verantwoordelijkheid te nemen voor de wereld en voor het leven dat je wilt leiden..

Ale je gekieteld wordt, lach je jezelf in de meest onverwachte kronkels om nog meer uit jezelf te halen, zodat je je omgeving nog meer plezier bezorgt.

Als je kunt knuffelen, kun je je verbinden met anderen en krachten bundelen om samen tot nog grotere kwaliteit te komen, elkaar te inspireren en moed te geven.

Om elkaar staande te houden in woelige tijden. Om samen grote dromen waar te maken. Of in elk geval leuke kleine stukjes ervan...

Om elkaar te helpen zoeken naar de plek waar de voordeur naar wijsheid, naar kwaliteit, naar het goddelijke in onszelf zit. Altijd en voor iedereen ergens anders.

Niet elkaars handen vasthouden, liever uit de mouwen steken, die dingen. Aanpakken, liever dan theoretiseren. De dweil erdoorheen.

De dingen die ik doe, of dat nu journalistiek werk is, het schrijven van een boek, het begeleiden van een workshop of het creeren van een ritueel om een nieuwe levensfase in te luiden of de wisseling van het seizoen te vieren, of het nu troep opruimen in het bos is, soep maken voor mijn kinderen, zwijgen met mijn geliefde of koffie drinken met mijn ouders, of actie voeren voor de vrijlating van politieke gevangenen, het staat in dat licht. Omdat ik ervan overtuigd ben dat we uiteindelijk allemaal in dat licht staan. Welke technieken we er ook voor leren gebruiken. Het doorgeven van informatie, ervaring, kennis, is voor mij een heel bevredigende manier om mijn aandeel te leveren aan zo'n wereld, door een aandeel te leveren aan de zoektocht naar je eigen kwaliteiten, de angst te overwinnen, het verlangen te omarmen naar meer, beter, mooier. Hoop is er. Uiteindelijk wordt alles alleen maar beter. Dat is toch de lijn der dingen. Als we maar stug volhouden elkaar lief te hebben.